Ενηλικίωση της Ουτοπίας

Το νέο βιβλίο του Παναγιώτη Κερασίδη είναι ένα πεζόμορφο συνθετικό ποίημα που χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: Μνήματα αθάνατα, Στην κούνια της αϋπνίας, Οριζοντίως και καθέτως, Ενηλικίωση της ουτοπίας. Τα κείμενα ταλαντεύονται ισορροπώντας με άξονα την ουτοπία και συνισταμένη την πραγματικότητα και στα οποία συνυπάρχουν ερωτήματα-προτάσεις για βασικές πτυχές της ύπαρξης με αποστροφές εξομολογητικού, καταγγελτικού, επιγραμματικού λόγου.

Και όπως η πραγματικότητα περιέχει το όνειρο ώστε να βιώνουν και να αναπροσαρμόζουν οι άνθρωποι τις εκτροπές της, έτσι και το όνειρο, για να υπάρχει, προϋποθέτει την πραγματικότητα. Η οποία πραγματικότητα ανιχνεύεται στο πεδίο μάχης της ζωής και του θανάτου και στα ανεξερεύνητα όρια του ανθρώπου με όρους αθανασίας.

«Τα όνειρα μένουν πάντα μόνα, κι ας τα κυνηγάει η μοναξιά των ανθρώπων. Ο άγραφος νόμος της σιωπής που περιγράφει, αποταμιεύοντας, το ψαχνό που κόβουμε και το πετάμε στα ζώα για να μας γλείφουν τα κόκαλα».

«Σταυρόλεξο για λίγους χαράσσοντας στους τοίχους αινίγματα ανατρεπτικά. Υποψήφιοι συνοδοιπόροι ενός κόσμου που τους απορρίπτει, που τους εξορίζει σ’ ένα διφορούμενο σημείο απόβασης και τροφοδοτεί το πένθος με νέα ζωή σ’ ένα βιβλίο που γράφεται εσαεί. Ένα βιβλίο που συσπειρώνει το πένθος για να διευρύνει τα όρια του τέλους. Ένα βιβλίο που σβήνουμε το τέλος γιατί ξέρουμε την αρχή του. Ένα βιβλίο τέλος πάντων που το καίμε και τρώμε τη στάχτη του».